W zwykłej cewce zapłonowej znajdują się dwa zestawy cewek, cewka pierwotna i cewka wtórna. W cewce pierwotnej zastosowano grubszy drut emaliowany, zwykle o średnicy około {0}},5-1 mm drutu emaliowanego na około 200-500 zwojów, a w cewce wtórnej zastosowano cieńszy drut emaliowany, zwykle o grubości około 0,1 mm drut emaliowany na około 15000-25000 zwojów. Jeden koniec cewki pierwotnej jest podłączony do zasilacza niskiego napięcia (+) w pojeździe, a drugi koniec do rozdzielnicy (odcinający). Jeden koniec cewki wtórnej jest połączony z cewką pierwotną, a drugi koniec jest połączony z końcem wyjściowym linii wysokiego napięcia w celu wyprowadzenia energii elektrycznej wysokiego napięcia.
Powodem, dla którego cewka zapłonowa może zamienić energię elektryczną niskiego napięcia w samochodzie w wysokie napięcie, jest to, że ma taką samą formę jak zwykły transformator, a cewka pierwotna ma większą liczbę zwojów niż cewka wtórna. Cewka zapłonowa działa jednak inaczej niż zwykły transformator, częstotliwość robocza zwykłego transformatora jest stała i wynosi 50 Hz, zwanego także transformatorem częstotliwości sieciowej, a cewka zapłonowa pracuje w formie impulsów, co można uznać za transformator impulsowy, który wielokrotnie magazynuje i rozładowuje energię przy różnych częstotliwościach, w zależności od różnej prędkości obrotowej silnika.
Kiedy cewka pierwotna jest podłączona do źródła zasilania, wokół wzrostu prądu generowane jest silne pole magnetyczne, a żelazny rdzeń magazynuje energię pola magnetycznego; kiedy urządzenie przełączające odłącza obwód cewki pierwotnej, pole magnetyczne cewki pierwotnej szybko zanika, a cewka wtórna indukuje bardzo wysokie napięcie. Im szybciej zanika pole magnetyczne cewki pierwotnej, tym większy jest prąd w momencie odłączenia prądu, a im większe jest przełożenie zwojów obu cewek, tym wyższe jest napięcie indukowane przez cewkę wtórną.